گزارش/ سفره داری برای خدا

به گزارش خبرنگار خبرگزاری صداوسیما؛‌ این روزها که کله پاچه هم دیگر یک غذای لوکس محسوب می شود جالب  است بدانید که در گوشه ای از این شهر شلوغ و پر هیاهو،‌ افرادی که حتی که شاید نان شبشان را هم به سختی مهیا می کنند،‌ هر روز صبح از سفره سخاوتمندانه آقاجان نیکوکار بهره مند می شوند و به نان و کله پاچه برای صبحانه میهمان می شوند.

این روزها در گوشه ای از این شهر شلوغ و پرهیاهو مردی مهربانی اش را بنا به وصیت پدر با نیازمندان قسمت می کند،‌ نکته جالب تر این که آقاجان هم کاسبی اش رو به راه است و هم حواسش به دست خالی نیازمنان جمع است.

آقاجان و همکارانش اینجا هر روز رهگذران نیازمند را به یک ظرف کله پاچه با نان داغ رایگان میهمان می کنند و نه تنها خسته نمی شوند بلکه خودشان بیش از پیش انرژی و روحیه می گیرند.

پدر آقاجان یعنی حاج آقا محمودی بزرگ، سال 62 به رحمت خدا رفته اما به پسرش وصیت کرده این کله پزی،‌ خانه امن نیازمندان باشد تا هر روز صبح به سفره گرم آنها سیر و از روزی خدای کریم بهره ببرند.

البته این تمام وصیت پدر نیست بلکه آقاجان به وصایای دیگری هم از پدرش عمل می کند.

حجت ابراهیمی که دو سالی می شود در این حجره کمک دست آقاجان است، همراه این مرد نیکوکار به خانواده های نیازمند دیگر هم رسیدگی می کند و خودش می گوید: همه فکر و ذکر آقاجان رسیدگی به نیازمندان و افراد بی بضاعت است.

وی ادامه می دهد:‌ بیش از 405 خانوار نیازمند از همین حجره روزی می برند و آقاجان به امور زندگی آنها هم رسیدگی می کند.

ابراهیمی تصریح می کند: این 405 خانوار در قم و سایر شهرهای اطراف تهران زیرمجموعه خانواده آقاجان محسوب می شوند و این مرد مهربان همه مایحتاج زندگی این خانواده های نیازمند را از مواد غذایی گرفته تا جهیزیه و هزینه درمان تامین می کند.

اما سفره پربرکت آقاجان 37 سالی می شود که نیازمندان را بهره مند می کند و اینجا هر روز صبح 150 صبحانه رایگان به دست نیازمندان می رسد.

آقاجان و همه همکارانش می دانند که دعای خیر همه این نیازمندانی که روزانه می آیند، تا همیشه بدرقه زندگی آنهاست.

آنها هم قسم شده اند که تا با تمام توان خود دست نیازمندان را بگیرند و دلهای شکسته آنها را به محبت گرم کنند.

آقاجان به خاطر قول و قرارهایی که با خدا دارد دلش نمی خواهد نام و نشانی از او در قاب تصویر ما بنشیند و به همین خاطر هم نتوانستیم مصاحبه یا تصویری از این مرد مهربان ثبت کنیم.

این نیکوکار بارها و بارها تاکید کرد بگذارید این کار بین من و خدا بماند،‌ من دوست ندارم برای آنچه خدا به من عنایت کرده توضیحی بدهم جز این که هر چه داریم از اوست و ما باید در خدمت خلق خدا باشیم، فقط همین... 

این حرفهای آقاجان من را یاد این نکته انداخت که باید باور کنیم برای مهربان بودن نیازی به زمان و مکان نداریم بلکه ما در هر شرایطی می توانیم گرمی محبت خودمان را میهمان قلبهای خسته نیازمندان کنیم.