موکب به موکب تا سرزمین عشق

به گزارش خبرگزاری صداوسیما مرکز اصفهان؛ دلتنگی های ماه صفر با دلتنگی های ماه های دیگر سال فرق می کند، بغضی سنگین گلویمان را می فشارد، دلمان می خواهد از این پیله تنهایی رها شویم و میهمان سرزمین کربلا آن میعادگاه دوست داشتنی عشق شویم.
از همان لحظه حرکت تا ورودی مرز و از آن سوی مرز تا جاده نجف –کربلا ایمان داشتیم و داریم که انتخاب شده ایم:انتخاب برای عاشقی، انتخاب برای همراهی با زینب(س) و کاروان اسیران و انتخاب برای بی قراری.
در این مسیر که قرار بگیری دیگر راه رفتن دست خودت نیست؛ جاذبه عشق است که تو را به سوی حرم عشق می کشاند.
سیل اربعینی ها را که می بینی، بی تاب می شوی و با یک کوله پشتی به این دریای خروشان عشق می پیوندی.
حال و هوای عجیبی است: یکی دعا می خواند و یکی قرآن؛دیگری مداحی می کند و آن یکی کنار جاده به دوردست ها می نگرد و اشک می ریزد اینجا همه از عشق به ابی عبدالله الحسین ثمر می گیرند.
نجف تا کربلا مسیر عاشقی است؛ با پای تن، کِشان کِشان ستون ها را یکی یکی طی می کنی و دلهره داری از جاماندن از نرسیدن و از مولایت ثبات قدم طلب می کنی و زمزمه می کنی:
دلا در عاشقی ثابت قدم باش که در این ره نباشد کار بی اجر
این کاروان عاشقی حال و هوای عجیبی دارد اینجا همه هستند از فقیر و غنی، روحانی و کاسب، دانشجو و استاد دانشگاه تا آن روستایی که صورتش از سختی روزگار سرخ شده
اینجا همه هستند از پیر و جوان، زن و مرد، بزرگ و کوچک، سیاه و سفید، شیعه و غیرشیعه و حتی مسیحی و ارمنی؛ می گویند:

پای پیاده آمدیم و شوق وصل تو

ما را اگر چه از نفس افتاده، می‌برد
عمودهای مسیر نجف – کربلا حرف های بسیار برای گفتن دارند از زائران سال های قبل و سال های بعد،از زائران امروز و دیروز و فردا و فرداهای دیگر، از پاهای تاول زده و کفش های لگد خورده، از نفس های به شماره افتاده و پیکرهای خسته.
این عمودها از معرفت زائران حسینی می گویند از ثبات قدمشان، از نور قلوبشان و از بی قراریشان برای وصل!
اینجا همه یاد می کنند از کاروان اسیران سال 61هجری، آن کاروان بی سر پناه و بی کس، آن کاروان بی علمدار، آن لبان خشک و ترک خورده و آن دختران و زنان هجران کشیده....
پیاده روی اربعین محشری است پر غوغا، اینجا، همه به زائر امام حسین(ع) احترام می گذارند،همه موکب ها آماده است همان چادر های بزرگ که وجب به وجبش زائران خسته در کنار پتوهای مچاله شده و کوله های خاکی نشسته؛ اینجا استراحتگاه عاشقانی است که برای رفتن آماده اند؛ راستی تا سرزمین بهشتی کربلا چند عمود عاشقی دیگر باقی مانده؟!
در این مسیر چشم سر گرفتنی های زیادی می بیند از نارنگی و چای و برنج تا شیرینی و نان و جوجه کباب و خرما!التماس می کنند خادمان که مهمانشان شویم و در حیرت این همه عشق و ارادت می مانیم که امام حسین با دل های این همه عاشق چه کرده؟
از کنار همین موکب همین عمود در همین جاده عاشقی می ایستی سمت حرم و سلام می دهی به آقا و زمزمه می کنی:
مولا جان!تا رسیدن همه عاشقان به بین الحرمین عشقت، همه نادیدنی های عالم معنویت و معرفت و بصیرت را به زائران اربعین و جا مانده های دلسوخته ات عطاکن.
نگارنده: مرضیه قاسمی