دفاع ملی در سایه رهبری مقتدر

 

این تجاوز، هرچند در ظاهر، یک اقدام نظامی بود، اما در عمق خود، تلاشی مذبوحانه برای ترمیم چهره تخریب‌شده امنیتی و بازدارندگی متزلزل تل‌آویو تلقی می‌شود. پاسخ سریع، حساب‌شده و هوشمندانه نیرو‌های مسلح جمهوری اسلامی ایران، بار دیگر نقاب از چهره پوشالی (افسانه قدرت اسرائیل) برداشت.

 

نقطه اتکای اصلی ملت ایران در این نبرد آشکار، چیزی فراتر از تجهیزات نظامی و توان بازدارندگی بود. آنچه بار دیگر ایران را در برابر یک تهدید گسترده، پیروز و سرافراز نگاه داشت، نقش راهبردی و آرامش‌بخش رهبر معظم انقلاب اسلامی بود. تدبیر حکیمانه، تأکید بر وحدت جبهه مقاومت، و باور به اقتدار ملت، سه ضلع طلایی فرماندهی کلان کشور در این موقعیت پیچیده بود.

 

رهبر انقلاب، نه‌تنها با بیان‌های صریح و موضع‌گیری‌های راهبردی، خطوط قرمز جمهوری اسلامی را برای دشمن شفاف‌سازی کردند، بلکه با هدایت افکار عمومی و مدیریت روانی جامعه، زمینه‌ساز آرامش ملی و تقویت روحیه مقاومت شدند. این کارویژه رهبری، در هیچ نظام سیاسی منطقه‌ای، مشابهی ندارد.

 

در کنار این رکن هدایت، باید از همراهی کم‌نظیر مردم یاد کرد؛ مردمی که بی‌توجه به جنگ رسانه‌ای دشمن، در صفوف منظم، با اهدای خون، شرکت در رزمایش‌های مردمی، حضور در تجمعات خودجوش و حتی ارائه خدمات پشتیبانی، تصویر یک ملت ایستاده را به جهان نشان دادند. مردم ایران نه فقط تماشاچی، بلکه خود جبهه‌دار امنیت ملی هستند.

 

از سوی دیگر، نقش فنی و میدانی نیرو‌های مسلح ایران در خنثی‌سازی حمله، نیازمند تحلیل مستقل است. کارآمدی سامانه‌های دفاعی، واکنش سریع هوایی، و آمادگی دائمی یگان‌های سپاه، ارتش، بسیج و نیروی انتظامی، نشان داد که جمهوری اسلامی ایران نه تنها آماده دفاع است، بلکه در صورت ضرورت، در موضع (ابتکار راهبردی) قرار دارد؛ و در این میان، چگونه می‌توان نام شهدای اقتدار را بر زبان نیاورد؟ همان دلیرمردانی که با ایستادگی در خط مقدم جبهه‌های مقاومت، آسمان ایران را امن نگاه داشتند، و با نثار جان خود، به دشمن فهماندند که هزینه تجاوز به این سرزمین، بیش از آن چیزی است که در محاسبات‌شان می‌گنجد. نام آنها، چون مشعل روشنی، مسیر امنیت ملی ما را تا نسل‌های آینده روشن خواهد کرد.

 

در نهایت باید گفت که این واقعه، آزمونی بود برای اثبات انسجام ملی، اثربخشی رهبری و عمق اعتقاد ملت به آرمان‌های انقلاب اسلامی. ایرانِ امروز، بیش از هر زمان دیگر، در جایگاه ملت-دولت مقاوم ایستاده است؛ ملتی که نه در برابر حملات نظامی، بلکه در برابر تمام جنگ‌های ترکیبی، روانی و اقتصادی نیز ایستاده است و خواهد ایستاد.